همیشه جای خالی فروم های فارسی که به طور تخصصی در مورد مهاجرت کانادا و زندگی و کار در این کشور باشند رو در دنیای مجازی خالی می دیدم. بالاخره دست به کار شدیم و به کمک چند تن از دوستان “تالارهای گفتگوی مهاجرت کانادا” رو راه انداختیم تا محلی باشه برای تبادل اطلاعات و به اشتراک گذاشتن تجربیات کسانی که قصد مهاجرت به کانادا رو دارند یا قبلا به کانادا مهاجرت کردند و مقیم این کشورند. این فروم ها هنوز در ابتدای راه درازی که در پیش دارند هستند و برای هرچه پربارتر شدن این فروم ها به کمک همه دوستان و خوانندگان عزیز این وبلاگ نیاز داریم. اینم لینک فروم :

www.immigrationplanet.com

میتونید در این فروم عضو بشید و سوالاتی که در زمینه مهاجرت کانادا دارید رو مطرح کنید یا تجربیاتتون رو با دیگر کسانی که قصد مهاجرت به کانادا دارند در میون بگذارید.

در کانادا (و آمریکا) شماره‏هاى Toll Free یا رایگان که با پیش شماره های ۸۰۰، ۸۸۸، و ۸۷۷ مشخص مى‏شوند، توسط مشاغل مختلف، سازمان‏ها و نمایندگى‏ها، و ادارات دولتى ارائه مى‏گردند. بسیارى از این سازمان‏ها و مشاغل، شماره‏هاى رایگان خود را در مکاتبات، آگهى‏هاى تبلیغاتى و بر روى تمامى اسناد و مدارک خود ارائه کرده و معمولاً در راهنماى تلفن و در کنار شماره تلفن‏هاى معمولى خود به شماره تلفن رایگان نیز اشاره مى‏کنند. اکثر شماره‏هاى رایگان براى تماس گیرندگان راه دور است (معمولاً براى تماس گیرندگان محلى شماره محلى ارائه مى‏شود). با بسیارى از شماره تلفن‏هاى رایگان مى‏توان از خارج از آمریکاى شمالى نیز تماس گرفت که البته ممکن است رایگان نباشد. براى کسب اطلاع از شماره‏هاى رایگان مى‏توانید با دایرکتوری شماره های رایگان کانادا (به شماره تلفن ۱۲۱۲ ۵۵۵ ۸۰۰-۱)تماس بگیرید.
نکته مهمی که در اینجا باید به آن اشاره کنم این است که شماره تلفن‏هاى رایگان را با شماره‏هاى اطلاعات و مراکز تفریحى و سرگرمى که با شماره ۹۰۰ شروع مى‏شوند و تماس با آنها گران است اشتباه نگیرید. با تماس با شماره تلفن‏هاى مربوط به اطلاعات مى‏توانید به اطلاعات مختلفى در زمینه موضوعاتى مانند بهداشت و سلامت، آب و هوا، وضعیت جاده‏ها و ورزش دست یابید. شماره‏هاى مربوط به سرگرمى و تفریحات خطوط موسیقى، خطوط گفتگو، مسابقات، طالع بینى، و غیره را شامل مى‏شود. معمولاً این شماره ها توسط کلاهبردارانى ارائه مى‏شود که پیشنهادات‏شان آنقدر خوب است که نمى‏تواند واقعیت داشته باشد، مانند کسانى که پیشنهاد اعتبارهاى تضمینى یا وام‏هاى نقدى با سود خیلى کم را ارائه مى‏کنند. به خاطر داشته باشید که این شرکت‏ها معمولاً از طریق پولى که از مکالمات مشتریان خود بدست مى‏آورند، زندگى مى‏کنند. هر چه مکالمه طولانى‏تر باشد، سود بیشترى مى‏برند. در واقع استفاده از شماره‏هاى اطلاعات / سرگرمى یک صنعت رو به رشد چندین میلیون دلارى است. معمولاً هزینه مکالمات آن دقیقه‏اى حدود ۱ دلار و ۹۹ سنت تا ۹ دلار و ۹۹ سنت است. البته در برخى از شماره‏ها هزینه حداکثرى وجود ندارد. از برقرارى تماس با شماره تلفن‏هاى تبلیغاتى که هزینه تماس به روشنى در آنها بیان نمى‏شود، خوددارى کنید. همچنین در نظر داشته باشید برخى از اطلاعاتى که از طریق تماس با این تلفن‏ها قابل دسترسى است را مى‏توان به طور رایگان و از طریق تماس با خدمات عمومى و دولتى بدست آورد.
بیشتر شرکت‏هاى تلفن داراى خدماتى هستند که مى‏توانید با استفاده از آنها تماس با شماره‏هاى داراى پیش شماره ۹۰۰ (و حتى برقرارى تماس‏هاى راه دور) را مسدود کنید. در صورتى که از یکى از شماره‏هاى داراى پیش شماره ۹۰۰ شکایتى داشته باشید، مى‏توانید با  Canadian Radio-Television & Telecommunictions Commission (با شماره تلفن ۲۷۸۲ ۲۴۹-۸۷۷ و آدرس اینترنتى www.crtc.gc.ca) تماس بگیرید.

انتخاب دسته و گروه مهاجرتی مناسب یکی از مهمترین عوامل موفقیت در کسب ویزای اقامت دائم کانادا است و از مهمترین وظایف مشاوران مهاجرت پیشنهاد گروه و برنامه مهاجرتی است که اولا شانس موفقیت متقاضی را بالابرده و ثانیا فرایند بررسی پرونده وی را تسریع بخشد. سه گروه از افراد می‌توانند با استفاده از برنامه مهاجرت تجاری فدرال به کانادا مهاجرت کنند که عبارتند از: سرمایه‌گذاران (Investors)، کارآفرینان (Entrepreneurs)، و خویش کارفرمایان یا افراد خود اشتغال (Self-employed persons). سایر گزینه‌هایی که علاوه بر مهاجرت تجاری فدرال در اختیار افراد مذکور قرار دارد  برنامه‌های مهاجرت تجاری به ایالت‌های کانادا و از جمله پرطرفدارترین آنها مهاجرت تجاری به ایالت کِبک است که به نوعی رقیب برنامه مهاجرت تجاری فدرال محسوب می‌گردد. در طول سال‌هایی که به عنوان مشاور مهاجرت کانادا مشغول به کار بوده‌ام یکی از متداول‌ترین پرسش‌هایی که از طرف متقاضیان مهاجرت از طریق  سرمایه گذاری با آن مواجه بوده‌ام این است که کدام یک از این گروه‌های مهاجرتی برایشان مناسب‌تر است؟ هرچند دادن پاسخی ثابت و قطعی به این سوال که به کار تمام متقاضیان بیاید امکان پذیر نیست و در واقع نمی‌توان گروه مهاجرتی مناسب یک شخص را بدون بررسی موردی تمام خصوصیات و شرایط فرد مذکور پیشنهاد داد، اما می‌توان دو گروه مهاجرت تجاری فدرال و کِبک را از زوایای گوناگون مقایسه کرده و موارد اشتراک و افتراق را مورد اشاره قرار داد. در اختیار داشتن مقایسه‌هایی از این دست می‌تواند انتخاب گروه مهاجرتی مناسب را آسان تر کند و تصمیم‌گیری صحیح‌تری را به دنبال داشته باشد. جدولی که در ادامه در اختیار علاقه‌مندان و خوانندگان عزیز قرار می‌گیرد دو گروه مهاجرتی فدرال و کِبک (زیرگروه سرمایه گذاران) را از جنبه‌های مختلف مقایسه می‌کند. هرچند در این بررسی مقایسه‌ای سعی شده است که موردی از قلم نیافتد، اما نمی‌توان ادعا کرد که این مقایسه از هرجهت کامل و جامع است.

* بیزنس مورد تایید در مهاجرت تجاری فدرال تعریف و مشخصات خاص خود را دارد که در حوصله این بحث نیست.

همانگونه که در جدول فوق مشاهده می کنید مهمترین تفاوت مهاجرت تجاری فدرال و کِبک (زیرگروه سرمایه گذاران) را می‌توان مدت زمان کوتاه تر بررسی پرونده ها در کِبک و نیز پذیرش تجارب مدیریتی دولتی در این ایالت دانست.

هر چند وزیر مهاجرت کانادا، جیسن کِنی، در اوایل سال جاری اعلام کرده بود که ممکن است دولت کم کردن شمار مهاجران در سال ۲۰۰۹ را به عنوان یکی از راه‌های کاهش تاثیر بحران اقتصادی جهان بر کانادا و کاهش نرخ روبه تزاید بیکاری در این کشور مدنظر قرار دهد، ظاهرا ملاقاتی که ایشان در اواخر ماه مارس با همتایان ایالتی خود داشته و نیز تحقیقات و بررسی‌های انجام شده در مورد تقاضای بازار کار ایالت‌ها و نواحی مختلف کشور که همچنان نیاز روزافزون کانادا به نیروهای کار تازه را مورد تاکید قرار می‌دهند، وی را بر آن داشت که عدم کاهش شمار مهاجران در سال جاری را اعلام نماید و برنامه ریزی دولت جهت پذیرش حدودا ۲۵۰,۰۰۰ مهاجر جدید در سال ۲۰۰۹ را مورد اشاره قرار دهد.

جیسن کِنی در اظهار نظری تازه بیان کرد که “کانادا در طولانی مدت با کمبود نیروی کار مواجه است، بنابراین دولت کاهش نرخ مهاجرت به شکل موقت و افزایش مجدد آن در آینده را به صلاح نمی‌داند”. وی در ادامه ‌‌افزود تنها ایالت‌های آلبرتا و بریتیش کلمبیا در پنج سال آینده به ۶۰۰,۰۰۰ نیروی کار خارجی نیاز دارند و با توجه به کمبود نیروی کار در برخی مناطق، مشاغل، و صنایع مشخص بدترین کاری که دولت ممکن است در شرایط اقتصادی فعلی انجام دهد محروم نمودن کارفرماهای کانادایی از در اختیار داشتن نیروی انسانی مورد نیازشان است. استفان هارپر، نخست وزیر کانادا، نیز در این راستا تصریح کرده‌است که “ما هیچ برنامه‌ای برای کاهش مهاجران کانادا، در طول رکود اقتصادی و تحت هر شرایطی، نداریم”.

از طرف دیگر بررسی‌های آماری انجام شده در مورد نرخ جمعیت کانادا و متوسط عمر و امید به زندگی کانادایی‌ها نشان می‌دهد که جمعیت کانادایی‌های ۷۰ تا ۸۹ ساله تا سال ۲۰۳۵ دوبرابر شده و حدودا به ۵/۶ میلیون نفر خواهد رسید که به معنی افزایش بازنشستگان و کاهش ۵۸ درصدی نیروی کار تا آن زمان است. بنابراین منطقی به نظر می‌رسد که دولت کانادا همواره گزینه مهاجرت را به عنوان راه‌ حلی جهت جبران کمبود نیروی کار مورد نیاز مد نظر داشته باشد.

با تمام این احوالات آنچه که مسلم به نظر می‌رسد این است که حتی اگر کاهش شمار مهاجران در حال حاضر در برنامه دولت وجود نداشته باشد، تغییر شرایط و نیازمندی‌های گروه‌های مختلف مهاجرتی برپایه تقاضا و نیاز بازار کار کانادا در مناطق و مشاغل مختلف، در دستور کار وزارت مهاجرت کانادا قرار دارد. به عنوان شاهد این مدعا می‌توان تغییر نیازمندی‌های گروه مهاجرتی نیروی کار متخصص (skilled workers) و تقلیل مشاغل مورد نیاز و واجد شرایط این گروه به فهرستی با ۳۸ شغل و نیز تغییرفهرست مشاغل واجد شرایط “دارندگان ویزای کار موقت آمریکا” در برنامه مهاجرتی انتخاب استانی آلبرتا (Alberta Immigration Nominee Program) را مورد اشاره قرار داد.

بنابراین مهمترین توصیه‌ من به عنوان مشاور مهاجرت کانادا به عزیزانی که قصد مهاجرت به کانادا را داشته و در حال حاضر واجد شرایط یکی از گروه‌های مهاجرتی فدرال یا استانی هستند، این است که تقاضای خود را هرچه زودتر فایل کنند تا تغییرات احتمالی قوانین مهاجرتی مانع تحقق برنامه هایشان نشود.

با توجه به تغییرات جدید گروه مهاجرتیِ نیروهای کار متخصص، اداره مهاجرت کانادا رسیدگی به تقاضای مهاجرت افرادی که عنوان شغلی آنها در فهرست ۳۸ شغل مورد نیاز کانادا قرار دارد و نیز کسانی که پیشنهاد کار تایید شده‌ای از یک کارفرمای کانادایی داشته یا حداقل به مدت یک سال به صورت قانونی در کانادا اقامت کرده‌اند را در الویت قرار داده و قرار است که ظرف ۶ ماه تا یک سال نتیجه بررسی و تصمیم افسر ویزا در مورد پرونده آنها را اعلام کند.

رکود اقتصادی حاکم بر جهان که اقتصاد کانادا را نیز کمابیش تحت تاثیر قرار داده است اهمیت جذب کارآفرینان و سرمایه‌گذاران را برجسته‌ترکرده و به خصوص سرمایه‌گذارانی که تجربه مدیریتی (دولتی یا خصوصی) دارند از شانس بالایی جهت مهاجرت به کانادا از طریق گروه‌های مهاجرت تجاری فدرال و ایالتی برخوردارند. دولت کانادا به خوبی اهمیت جذب سرمایه‌گذاران و کارآفرینان را درک کرده و تلاش می‌کند زمینه جذب هر چه سریعتر این افراد را فراهم کند.

اکثر کسانی که به کانادا مهاجرت می‌کنند یکی از کلان‌شهرهای تورنتو، ونکوور، و یا مونترال را برای سکونت برمی‌گزینند. براساس آمار موجود بیش از ۷۰ درصد از یک میلیون و یکصد هزار مهاجری که از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۰۶ به کانادا وارد شده‌اند در یکی از ‌شهرهای مذکور سکنی گزیده‌اند و تنها ۲۸ درصد در شهرهای کوچکتر را برای اقامت انتخاب کرده‌اند. آیا شیوه زندگی در کلان‌شهرها و نیز وضعیت سلامت ساکنان آن می‌تواند تاثیری، هر چند غیر مستقیم، بر زندگی این افراد داشته باشد؟ آیا می‌توان از مزایای زندگی در کلان‌شهرها بهره برد و در عین حال از مضرات آن در امان بود؟

اخیرا “” Best Health Magazine بیست شهر کانادا را به لحاظ وضعیت سلامتی آنها و با مد نظر قرار دادن فاکتورهای مختلف رتبه بندی کرده است. در این رتبه‌بندی شهرهای غربی کانادا در مجموع و در تمامی فاکتورها، بجز فاکتور استرس، از وضعیت بهتری نسبت به شهرهای شرقی این کشور برخوردارند. شهر ونکوور که با توجه به رتبه‌بندی‌های قبلی یکی از سالم‌ترین شهرهای کانادا به شمار می‌رفته است در این رتبه‌بندی نیز ضمن ارتقا وضعیت خود همچنان جایگاه اول را در اختیار دارد. تورنتو، به لحاظ پایین‌ترین نرخ چاقی و اضافه وزن، درست بعد از ونکوور رتبه دوم را به خود اختصاص داده است ولی از نظر زمانی که ساکنان به اوقات فراغت و تفریحات اختصاص می‌دهند وضع مناسبی ندارد و با اختصاص رتبه نوزدهم تنها از شهر مونکتون (Moncton) در ایالت نیوبرونزویک بالاتر است. تورنتو از این لحاظ حتی از شهر کوچک سامرساید (Summerside) در ایالت پرنس ادوارد آیلند نیز جایگاه پایین‌تری دارد. از نظر فاکتورهایی چون مصرف میوه و سبزیجات، پایین‌ترین نرخ استرس، و فشار خون نرمال تورنتو جایگاه میانه‌ای را در فهرست رتبه‌بندی به خود اختصاص داده‌است.

صرفنظر از تاثیری که ممکن است زندگی در شهرهای بزرگ بر روی ساکنان آنها داشته باشد هرکسی خودش مسئول حفظ و ارتقا سلامتی خویش است. می‌توان با کمی برنامه‌ریزی و با اتخاذ یک رژیم غذایی سالم که بر مصرف میوه و سبزیجات تازه و پرهیز از خوردن غذاهای آماده تاکید دارد و نیز با اختصاص ساعاتی از هفته به ورزش و فعالیت‌های تفریحی مضرات زندگی در کلان شهرهایی مثل تورنتو را به حداقل رسانده و از مزایای آن بیشترین بهره را برد.

زندگی در کشور پیشرفته‌ای مانند کانادا علاوه بر اینکه مزایای غیر قابل انکاری را در اختیار مهاجرتازه وارد قرار می‌دهد، پیچیدگی‌ها خاصی را نیز به دنبال دارد که ممکن است در کشور قبلی محل سکونت فرد یا اصلا وجود نداشته و یا شدت آن به اندازه‌ای نبوده است که حساسیت عموم را برانگیزد و توجه‌ خاص آنان را بطلبد. یکی از این موارد که مقامات رسمی آن را تخلفی روبه گسترش در آمریکای شمالی می‌دانند، دزدی هویت یا Identity Theft است که مهاجران تازه وارد و اصولا کلیه ساکنین کشورهای پیشرفته‌ای مانند کانادا باید به درستی ابعاد آن را بشناسند و برای حفاظت از اطلاعات شخصی خود اهمیت خاصی قائل شوند.
دزدی هویت عبارتست از جمع آوری و استفاده از اطلاعات شخصی افراد حقیقی یا حقوقی به صورت غیر مجاز و به منظور کسب منافع غیر قانونی. سارقان هویت قادرند با استفاده از نام، تاریخ تولد، آدرس، شماره بیمه اجتماعی (SIN)، شماره و مشخصات حساب بانکی، شماره کارت اعتباری، و سایر اطلاعات شخصی افراد به نام ایشان حساب بانکی بازکرده، تقاضای کارت اعتباری نموده، وام و تسهیلات بانکی و دولتی گوناگون دریافت کرده، اتومبیل و تجهیزات مختلفی را خریداری یا اجاره نموده، و یا حتی به استخدام کارفرمایی درآمده و در نهایت انبوهی از صورتحساب‌های پرداخت نشده و بدهی‌های معوق را برای شخص قربانی باقی گذاشته و سابقه اعتباری وی را مخدوش کنند. برای اینکه خوانندگان عزیز با ابعاد مشکل و نرخ رو به گسترش آن در امریکای شمالی بیشتر آشنا شوند بد نیست اشاره ‌کنم که شکایات مرتبط با دزدی هویت در ایالات متحده امریکا از ۳۱,۱۱۷ مورد در سال ۲۰۰۰ به ۱۶۱,۸۱۹ شکایت در سال ۲۰۰۲ افزایش یافته یعنی طی تنها دو سال با ۵ برابر رشد روبرو بوده است. در کانادا نیز هرچند تعداد شکایات در دوره زمانی مشابه کمتر بوده است اما نشانگر نرخ رشد تقریبا یکسانی است. در حال حاضر دو دفتر اعتباری مهم کانادا یعنی Equifax و Trans Union هر کدام هرماهه ۱۴۰۰ تا ۱۸۰۰ مورد شکایت مربوط به سرقت هویت را دریافت می‌کنند.
به طور خلاصه موارد زیر را می‌توان به عنوان روشهای عمومی مقابله با پدیده سرقت هویت برشمرد:

• کلیه کارت های اعتباری خود را به محض دریافت امضا کنید و کارت‌هایی را که استفاده نمی‌کنید کنسل نموده و مستهلک نمایید.
• فهرستی از تمام کارت‌های اعتباری مورد استفاده تهیه نمایید تا به محض گم شدن هریک با شرکت صادر کننده تماس گرفته و با ارائه شماره کارت آن را غیر فعال نمایید.
• تنها کارت‌های مورد نیاز را حمل کنید و تا حد امکان از به همراه داشتن کارت‌های هویتی به خصوص کارت SIN  خودداری کنید.
• هر ماه صورتحساب‌های مربوط به کارت‌های اعتباری و حساب‌های بانکی خود را به دقت بررسی کنید و هرنوع مورد مشکوکی را گزارش و پییگیری نمایید.
• توجه داشته باشید که زیر و رو کردن زباله‌ها یکی از روشهای برخی سارقان هویت به منظور فراهم کردن اطلاعات مورد نیازشان است. بنابراین برگه‌های صورتحساب، نامه‌ها، پاکت‌های نامه، و اصولا هر نوع کاغذ و یادداشتی که نام و آدرس، مشخصات مالی، شماره کارت اعتباری، شماره بیمه اجتماعی، شماره بیمه درمانی، عکس و یا سایر اطلاعات شخصی شما در آن وجود دارد را قبل از دور انداختن و بوسیله دستگاه‌ کاغذ خورد کن یا shredder رشته رشته کنید و یا اگر این دستگاه را در اختیار ندارید اعداد و اطلاعات مذکور را با استفاده از خودکار یا ماژیک از بین ببرید.
• حداقل سالی یک مرتبه گزارش اعتباری خود را از طریق دفاتر صدور گزارش اعتباری تهیه کرده و مطمئن شوید که فعالیت یا بدهی‌ مشکوک و غیر قابل قبولی در آن وجود ندارد.
• به طور کلی نسبت به در اختیار گذاشتن اطلاعات شخصی به خصوص از طریق اینترنت و تلفن مراقب باشید و هنگامی که ناگزیر به ارائه اطلاعات هستید، به حداقل مورد نیاز اکتفا نموده و حدالامکان از رد و بدل کردن اطلاعات مهم از طریق اینترنت (به خصوص اینترنت بیسیم) یا تلفن (به خصوص تلفن بیسیم) خودداری کنید و در صورت امکان از مودم‌هایی استفاده کنید که داده‌ها را قبل از ارسال کُد گذاری کرده و به رمز درمی‌آورند.
• بانکها و شرکت های کارت اعتباری برای ارتباط با مشتریان خود از ایمیل استفاده نمی‌کنند و یا حد اقل پیغامهای مهم را از طریق ایمیل برای مشتری خود نمی فرستند و در این موارد همواره از ارسال نامه بوسیله پست استفاده می کنند. بنابراین هیچگاه به ایمیل‌هایی که به ظاهر توسط بانک یا شرکت کارت اعتباری ارسال شده و اطلاعات شخصی شما را درخواست می‌کنند، اعتماد نکنید.
• اگر برگه‌های صورتحساب یا نامه‌‌هایی را که هرماهه و در دورهای زمانی مشخص ارسال می‌شوند را دریافت نکرده‌اید و مشکوک به redirect شدن نامه‌هایتان توسط شخص سومی هستید با اداره پست تماس بگیرید.
• در انتخاب اسم رمز (password) و یا شماره pin دقت کنید و از برگزیدن اسامی رمز آسان و مواردی که بر اساس اطلاعات شخصی شما و به راحتی قابل حدس زدن هستند، اجتناب کنید.

شهروندان کانادایی بسیار زیادی در خارج از مرزهای این کشور زندگی می‌کنند و تعداد فراوانی از آنها علیرغم اینکه هیچ تمایلی جهت بازگشت به کانادا ندارند، از تمام مزایای تابعیت کانادا بهره‌مندند. دولت کانادا در جنگ اخیر لبنان بودجه قابل توجه‌ای را صرف تخلیه لبنانی-کانادایی‌هایی کرد که پس از مهاجرت به کانادا و اخذ تابعیت این کشور به کشور مادری خود بازگشته و در لبنان زندگی می‌کردند. این پدیده که اصطلاحا “Citizenship Shopping” نامیده می‌شود توسط بخشی از قانون جدید شهروندی کانادا که از چند روز پیش (هفدهم آوریل سال ۲۰۰۹) لازم‌الاجراست مدنظر قرار گرفته است.

این قانون محدودیت‌هایی را بر تابعیت نسلی از کانادایی‌هایی که در خارج از کانادا به دنیا می‌آیند اعمال می‌کند. از این پس فرزندان کانادایی‌هایی که در خارج از کانادا به دنیا می‌آیند خود به خود تابعیت کانادا را کسب نمی‌کنند مگر اینکه:

• یکی از والدین آنها در کانادا متولد شده باشد؛ یا
• یکی از والدین آنها به واسطه مهاجرت به کانادا و اقامت در این کشور شهروندی کانادا را اخذ کرده باشد

به عبارت دقیق‌تر اگر والدین کانادایی کودکی که در خارج از کانادا به دنیا می‌آید شهروندی کانادا را تنها به واسطه کانادایی بودن پدر و مادر خود کسب کرده باشند ( در کانادا متولد نشده باشند یا شهروندی کانادا را با مهاجرت به این کشور و سکونت در آن کسب نکرده باشند)، کودک‌شان شهروند کانادا محسوب نمی‌گردد. لازم به ذکر است که این قانون عطف به ما سبق نمی‌شود و تمام کسانی که در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۰۹ تابعیت کانادا را داشته‌اند این وضعیت حقوقی را همچنان حفظ خواهند کرد.

قانون جدید در پی ایجاد ارتباط ملموس تر و واقعی‌ تر نسل جدید کانادایی‌‌ها با کشورشان و افزودن بر ارزش امتیاز تابعیت این کشور است.

اگر قصد مهاجرت به کانادا را داشته و مطالبی که در وب‌سایت‌ها، وبلاگ‌ها و مجلات مختلف در این زمینه منتشر می‌شود را پیگیری کنید حتما با ارجاعات زیادی که به فهرست ‌NOC ‌‌‌و به طور مشخص سطوح مهارتی ۰، A، و B شده است مواجه شده‌ و شاید این سوال براتون پیش‌ اومده باشه که اصلا این جدول NOC چیه و به چه دردی می‌خوره؟

NOC که مخفف National Occupational Classification یا اگه بخوام دقیق‌تر بگم Canadian National Ocupational Classification است در واقع نوعی متد و چارچوب استاندارد برای دسته بندی عناوین شغلی موجود در بازار کار کاناداست که در سطح ملی پذیرفته شده و در حال حاضر بیش از ۳۰,۰۰۰ عنوان شغلی رو در بیش از ۵۲۰ گروه در برمی‌گیره. این فهرست برای گردآوری و دسته‌بندی آمارهای شغلی و تدارک و تبادل اطلاعات بازار کار کانادا مورد استفاده قرار می‌گیره و هر چند سال یکبار به روز ومشاغل جدیدی به اون اضافه میشه. دو معیار اصلی که بر اساس اونها مشاغل در این فهرست دسته بندی شد‌ه‌اند یکی نوع مهارت (skill type) و دومی سطح مهارت (skill level) است. سطح مهارت معممولا بر اساس میزان و نوع تحصیلات و آموزش‌های مورد نیاز برای انجام شغل مورد نظر تعریف میشه و به طور کلی چهار سطح مهارتی در NOC تعریف شده که عبارتند از:

A: مشاغلی که به مدرک دانشگاهی (لیسانس، فوق لیسانس، و دکتری) نیاز دارند

B: مشاغلی که نیاز به دو تا سه سال تحصیل در کالج‌ها یا آموزشگاه‌های فنی حرفه‌ای؛ یا دو تا پنج سال کارآموزی؛ و یا سه تا چهار سال آموزش دبیرستانی و بیش از دو سال آموزش حین کار و تجربه کاری دارند

C: مشاغلی که به یک تا چهار سال آموزش دبیرستانی، یا تا دو سال آموزش حین کار و تجربه کاری نیاز دارند

D: مشاغلی که برای انجام آنها تحصیلات و آموزش خاصی مورد نیاز نیست

نوع مهارت بر اساس شرح وظایف و نوع کار تعریف میشه. در NOC مشاغل به ۱۰ نوع کلی تقسیم شده اند که عبارتند از: نوع ۰ برای مشاغل مدیریتی؛ نوع ۱ برای مشاغل بیزنسی و مالی؛ نوع ۲ برای مشاغل مرتبط با علوم طبیعی و کاربردی؛ ۳ برای مشاغل و خدمات درمانی و بهداشتی؛ ۴ برای علوم و خدمات اجتماعی، مشاغل آموزشی، مشاغل دولتی و مذهبی؛ ۵ جهت مشاغل هنری، فرهنگی و ورزشی؛ ۶ برای فروش و مشاغل خدماتی؛ ۷ جهت حرفه‌ها و مشاغل فنی و کاربران و رانندگان وسایل نقلیه و ماشین‌آلات سنگین؛ ۸ برای مشاغل سرپرستی و کاربری ماشین‌آلات موجود در صنایع مرتبط با منابع طبیعی مثل معدن، نفت و گاز، الوار و جنگلداری؛ و بالاخره ۹ جهت مشاغل سرپرستی و کاربری  ماشین‌آلات صنایع تولیدی. شرح وظایف و پیش‌نیازهای هر شغل در فهرست NOC به تفصیل بیان و به هر عنوان شغلی در این فهرست یک کد چهار رقمی اختصاص داده شده است. برای مثال به عنوان شغلی دندانپزشک کد چهار رقمی ۳۱۱۳ اختصاص داده شده. اولین رقم هر کد نشانگر نوع مهارت مورد نیاز شغل است و دومین رقم سطح مهارت مورد نیاز را مشخص می‌کند (عدد ۱ برای سطح A، ۲ یا ۳ برای سطح B، ۴ یا ۵ برای سطح C، و عدد ۶ برای سطحD). برای مثال کد ۳۱۱۳ نشانگر شغلی با نوع مهارت ۳ (مشاغل و خدمات درمانی و بهداشتی) و سطح مهارت A (مشاغلی که نیاز به تحصیلات دانشگاهی و مدرک لیسانس، فوق لیسانس یا دکتری دارند) است. بنابراین وقتی که مثلا عنوان میشه برای اینکه واجد شرایط استفاده از گروه مهاجرتی تجربه کانادایی (CEC) جهت مهاجرت به کانادا باشید باید عنوان شغلی‌تان در فهرست NOC از نوع ۰ یا در یکی از سطوح مهارتی A یا B باشد، به این معنی است که باید اولین رقم کد شغلی که در فرم تقاضا به عنوان شغل خود مشخص کرده‌اید عدد صفر و یا دومین رقم این کد یکی از اعداد ۱، ۲، و یا ۳ باشد. جزییات بیشتری در رابطه با کدبندی مشاغل وجود داره که می‌تونید در اینجا ببینید و همچنین می‌تونید کدهای اختصاص داده شده به شغل‌های مختلف رو از این طریق جستجو کنید.